Ω γυναίκα - Part Two

Έπειτα από πολύ στοχασμό...
Aναλογιζόμενος προσωπικές εμπειρίες και εμπειρίες άλλων ανθρώπων (ναι όντως, κάθισa σε ένα παγκάκι, ξύνοντας το μουσάκι μου και αγναντεύοντας το απέραντο του θερμαικού, μαγεμένος απο τις ευωδίες άνοιξης και σκυλίσιων κοπράνων), κατέληξα στο εξής συνοπτικό συμπέρασμα όσον αφορά τις νεανικές ηλικίες κυρίως μεταξύ 20 και 28 ετών:

- Οι όμορφες γυναίκες είναι τις περισσότερες φορές δεσμευμένες.
- Οι όμορφοι άντρες είναι τις περισσότερες φορές ελεύθεροι.

Ως εκ τούτου λοιπόν δημιουργείται μια ανισότητα και έλλειψη σχέσεων αλληλοκάλυψης δημιουργώντας με την σειρά του, πολλά προβλήματα (ένα απο αυτά τα είπες και σε προηγούμενη ανάρτηση βλάκα!).
"Γιατί έτσι", σίγουρα θα αναρωτηθείτε όσοι συμφωνείτε με την παρούσα κατάσταση.

Οι όμορφες γυναίκες (κατα τα προσωπικά μου κριτήρια ασφαλώς), ως εκ φύσεως, έχουν πολλές παραπάνω κατακτήσεις και είναι υποκείμενες σε περισσότερο φλερτ από ότι οι "κανονικές" (τι λες ρε wannabe Φρόυντ - μην με διακόπτεις!). Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την παρούσα νοοτροπία της πλειοψηφίας των γυναικών οπού επιθυμούν μια σταθερή σχέση για να τους προσφέρει την πλασματική συναισθηματική ασφάλεια και μόνο, είναι ασφαλώς αντιφατικό.
Συνεπώς τι κάνει μια όμορφη γυναίκα?
Γαντζώνεται απο έναν άνδρα που την καλύπτει σε κάποιους τομείς και μένει εκεί καθώς ασθάνεται ασφάλεια και ηρεμία, διαλύοντας έτσι την αστάθεια μιας εργένικης ζωής, κάτι που ομολογουμένως, προτιμούν οι όμορφοι άντρες.

Τι είναι όμως η ομορφιά (φυσική και εσωτερική)?
Είναι χάρισμα. Είναι σαν το ταλέντο - κάτι το οποίο δεν πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες ενός ατόμου, αλλά να χρησιμοποιείται όσο το δυνατόν περισσότερο και να προσφέρεται για την τέρψη των πολλών (σας διαβεβαιώ οτι δεν αναφέρομαι σε σεξουαλικές ανάγκες, ακόμα και αν φαίνεται έτσι).

Τι γίνεται λοιπόν όταν ένας όμορφος άντρας είναι εργένης και δύναται να έχει πολλές και διαφορετικούς συντρόφους? Χρησιμοποιεί το "ταλέντο" του, το φυσικό χάρισμα, για να προσφέρει ευχαρίστηση σε πολλές γυναίκες.
Τι γίνεται όμως όταν μια όμορφη γυναίκα παραμένει χρόνια σύντροφος, ενός και μόνο ανθρώπου? Χαραμίζει κατα μία "μπακαλίστικη" έννοια (τώρα έπιασε τα οπωροπωλαχανικά..) το φυσικό της χάρισμα, απο την στιγμή που χρησιμοποιείται προς ένα και μόνο, άτομο.

Ομολογώ μετα πόνου, οτί το προκείμενο γεγονός, είναι μεγάλο (το λαμδα Σαλλονικιώτικο παρακαλώ!) κρίμα. Αχχ, γυναίκες...Κάνετε αυτά που κάνετε και 20 χρόνια αργότερα, παραπονιέστε γιατι δεν μαζέψατε περισσότερες εμπειρίες όταν τα νιάτα ήταν διαθέσιμα και δεδομένα.
Ζήστε την ζωή σας, μην καταπιάνεστε απο ανθρώπους που αν όχι φυσικά κάτι άλλο, σας προσφέρουν απλώς συναισθηματική ασφάλεια. Διαφορετικά, ο τοίχος, θα είναι μπροστά σας σε μερικά χρόνια και θα εξετάζετε την ανθεκτικότητα του ιδίου του τοίχου μετα από πολλαπλές, επανειλημένες και αυτόβουλες κρανιακές προσκρούσεις.

"Ράδιο Αρβύλα"...ή όχι?

*φσσσοοοοοουυυυτ*

Μια είδηση στα γρήγορα: Μόλις εχθές ανακοινώθηκε απο τον "πρόεδρο" κ.κ. Αντώνη Κανάκη στο ραδιοφωνικό σταθμό του Imagine 89.7, πώς απο Δευτέρα ξεκινάει το νέο talk show/ψυχαγωγική εκπομπή στο τηλεοπτικό κανάλι του Ant1 στις 17:45.

Αντιγράφω την επίσημη ανακοίνωση απο το site του Ant1:

"Ο Αντώνης Κανάκης, μαζί με τον Γιάννη Σερβετά, θα είναι καθημερινά (Δευτέρα έως Παρασκευή) τα απογεύματα στον ΑΝΤ1. Από αυτή τη Δευτέρα 14/4 στις 17:45 με το νέο ψυχαγωγικό talk show "Ράδιο Αρβύλα", που θα μεταδίδεται ζωντανά από τη Θεσσαλονίκη μαζί με τον Στάθη Παναγιωτόπουλο και τον Χρήστο Κιούση, δημιουργούν μια αυθόρμητη, κεφάτη παρέα που επικοινωνεί ζωντανά με τους τηλεθεατές και συζητά για θέματα της επικαιρότητας και όχι μόνο, από τη δική της οπτική γωνία."

Όσοι φαν (και όχι μόνο) των θρυλικών συντελεστών του ΑΜΑΝ και της χιούμοριστικης κριτικής ματιάς τους, σπεύσατε (πάμε όλοι μαζι, ΑΜΑ - σκάσε βλάκα ευκαιρεία ψάχνεις)!

Παραθέτω και το link της συνέντευξης : Ράδιο Αρβύλα

Φοιτητικές εκλογές και επιλογές..?

Φοιτητικές εκλογές.
Το επίκαιρο και τραγελαφικό φαινόμενο.

Παρατάξεις που τσακώνονται για ένα κομμάτι καθέκαστης σχολής όπως διεκδικούσαν και οι πρωτόγονοι ημών πρόγονοι, τα κομμάτια γης και κρέατος.
Τώρα που το σκέφτομαι δεν έχει και μεγάλη διαφορά...

Πάρτυ, δυνατή μουσική εντυπωσιασμού, άνθρωποι και φωνές να υψώνονται, διαφωνίες σχετικά με τις καταμετρηθέντες ψήφους και πραγματικά επεισόδια βιαιοπραγιών μεταξύ των στελεχών και των "σωμάτων ασφαλείας" (aka μπράβων) των παρατάξεων, εκφοβισμοί στελεχών, κομματικός προσυλητισμός, νταηδηλίκια και συνθήματα που θυμίζουν αυτά των εκπαιδευόμενων ΟΥΚάδων.
Μάζες που δεν καταλαβαίνουν πραγματικά για πιο λόγο μαλώνουν με τους συνανθρώπους τους, απλώς σπεύδουν να υποστηρίξουν το παραταξιακό τους δίκιο και να καταπνίξουν (κυριολεκτικά) την ενδεχόμενη ψηφοθηρική αδικία των υπολοίπων παρατάξεων.
Άλλωστε οι άνθρωποι, ψάχνουν πάντα μια αφορμή να βιαοπραγήσουν στα μέλη της ίδιου είδους είτε αυτό είναι θρησκεία, ομάδες, πολιτικές πεποιθήσεις.

Το πραγματικά γελοίο σε αυτήν την κατάσταση, είναι το γεγονός οτι πιστεύουν πως όλες οι πράξεις τους είναι απόλυτα δικαιολογημένες από το ενδιαφέρον τους για την επίλυση των ζητημάτων της σχολής. Κάτι που φυσικά, εύκολα ξεχνιέται, όταν πλεον καταλαγιάσει όλο αυτό το πανηγύρι και ξαναγυρίσουν στην "ρουτίνα του φοιτητή".
Για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα, θα πρέπει ασφαλώς να αναγνωρίσουμε πως υπάρχουν και οι εξαιρέσεις οι οποίες όμως δεν διαφαίνονται όπως θα έπρεπε γιατι είναι σύνηθες να ακούμε αυτόν που φωνάζει συνθήματα και όχι αυτόν που θέλει να επιτύχει έναν πολιτισμένο διάλογο.

Αντι να καταργήσουμε χρώματα, δημιουργούμε κατηγορίες εκεί που δεν θα είχαν θέση να υπάρχουν, χαλιναγωγούμε αντιλήψεις και επιρίπτουμε κρίσεις και σφάλματα, χωρίς να αναλογιστούμε το κόστος στην ομόνοια και συλλογική ύπαρξη των φοιτητών σαν ένα σώμα, το οποίο σύσσωμο θα μπορούσε να επιτύχει ότι δεν πετυχαίνει η κάθε παράταξη ξεχωριστά.

Σε όλα αυτά ένα έχω να πώ: "Μπε" ρε, "μπε".
Ουφ τα'πα και ξαλάφρωσα...

Γυναίκεεες, γυναίκες...

Μήνες πριν συζητούσαμε με έναν φίλο, με μπόλικο αλκοόλ να τρέχει στα ποτήρια και τα λαρύγγια μας και προσπαθούσαμε να αναλύσουμε την θέση της γυναίκας στην σημερινή κοινωνία, όσο και την παράλογη συμπεριφορά της στις διαπροσωπικές σχέσεις της, με το αντίθετο φύλο.

*ακούγεται συριστικός ήχος φρένου*

Όχι, δεν είναι κοινωνικό θέμα, αλλά μάλλον αφορά την διαρκή και αιώνια (και εις τους αιώνας των αιώνωωωωων, αμηηηήν - Πάψε βλάκα!) Μάχη των φύλων. Έτσι λοιπον αρχίζει να μου αφηγείται τα λόγια ενός ανθρώπου ο οποίος είχε εντρυφήσει στο παρον θέμα..

Ας πούμε λοιπόν πως έχουμε μια γυναίκα η οποία έχει βγει έξω μαζι με μια-δυο φίλες της και κάθεται στο μπαρ ατενίζοντας τον ίδιο τον μπάρμαν, ή σκανάροντας τον γύρω χώρο με την ματιά του πανόπτη.
To αρσενικό πλησιάζει...Το αρσενικό έχει σταμπάρει σε ποιά απο τις φίλες θα ορμήσει (να μην έχουμε και μπλεξίματα και με τις 3 - είναι πλεονασμός :P)

Μεσολαβεί μια περίοδος κολακείας, αυτοεπαίνου και αξιολόγησης απο την μεριά της γυναίκας, ενώ αυτο ανταποδίδεται με μια "εις βάθος" αξιολόγηση των σωματικών προσόντων που διέπουν την γυναίκα. Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω εδώ μιας και στην παρούσα φάση δεν έχει σημασία.
Θα πρέπει να θέσουμε ως δεδομένο, οτι η γυναίκα αρέσκεται στο φλερτ που αναπτύσεται και αισθάνεται εστω και μια στοιχειώδη ελξη (στην χειρότερη περίπτωση), διαφορετικά θα είχε λήξει προ πολλού.
Έπειτα λοιπόν απο το "παιχνίδι" γνωριμίας και ανταλλαγής κάποιων προσωπικών στοιχείων ώστε να δημιουργηθεί μια υποτυπώδης μορφή εμπιστοσύνη και όταν το "σέρνικο" (Ατςς, τον έπιασε το βλα'ικο!) κάνει την επίμαχη πρόταση για μια επόμενη συνάντηση, ή οτιδήποτε άλλο το οποιο θα προυποθέτει συνέχεια αν όχι άμμεση, αλλά τουλάχιστον μια ουσιαστική δέσμευση για την συνέχεια της ιστορίας - με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, αν με πιάνετε.

Η γυναίκα στην προκείμενη, "αποτραβιέται" και προβάλει δικαιολογίες ως προς το γεγονός οτι για κάποιον λογο δεν μπορεί (κλπ κλπ) και τελικά ουσιαστικά, έρχεται η απόρριψη.
Ναι, η γνωστή φράση που είναι και πραγματικότητα, η χυλόπιτα.

Εδώ θα παρεμβάλω κομμάτια της δικής μου σοφίας (ίσα ρε Δαλάι Λάμα του έρωτα - μα θα σκάσεις επιτέλους?!) πλεον, εξηγώντας πως πολλές γυναίκες (ίσως και πολλές περισσότερες απο όσες φαντάζεστε - μην με διακοπτεις!) αισθάνονται το αίσθημα κατάκτησης και δημιουργίας prestige στα μάτια των συν-γυναικών τους. Μια διεστραμμένη άποψη για το οτι " Κοίτα ποιός μου την έπεσε και του έριξα απόριψη...".
Ανεξάρτητα απο αυτό, τις περισσότερες φορές η προκείμενη απόριψη είναι καθαρά της στιγμής και είναι πολυ πιθανόν την επόμενη ημέρα αν το σερνικο πάρει τηλέφωνο ή/και κλείσει ραντεβού, η κατάσταση είναι πολυ πιο δεκτική.

Ούτως η άλλως ο στόχος επετεύχθη.

Και διερωτώμαι καλοι μου κύριοι και κυρίες: What the fuck?! Πώς είναι δυνατον ορισμένες γυναίκες να λαμβάνουν ευχαρίστηση της αυτο-κυριαρχίας με το απορρίπτουν έναν άνδρα, ο οποίος μάλλιστα μπορεί και να τους ενδιαφέρει?
Πόσο παράλογο είναι αυτό καλες μου κυρίες και κύριοι?

Το πιο τροματικό στοιχείο για μένα, είναι πως κατα την διάρκεια της ζωής μου, το έχω δει να συμβαίνει αρκετές φορές και με φοβίζει ακομη περισσότερο οτι ίσως να έρχεται και η δική μου ώρα να κάτσω στον άμβωνα της γυναικείας αυτοπεποίθησης.

Aχχ τι Σκόπια, τι McDonalds.

Θα κάνω την πρώτη μου ανάρτηση στο παρόν blog, με χαμόγελο.
Δεδομένω του σάλου και του δημοσιογραφικού οργασμού με ιστορίες συνομωσίες αλλά και την πικρή αλήθεια που κρύβεται απο πίσω, μπορώ να πω ότι με κούρασαν οι αναλύσεις επι των αναλύσεων και τα υποθετικά τους σενάρια.

Κι ενώ λοιπόν θα αφιερώσω γενικότερα αρκετό χρόνο και θέματα στον σχολιασμό της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας, αποφάσισα να αντιμετωπίσω την κατάσταση με την σοβαρότητα και ευπρέπεια που της αξίζει.

Aλλά κουράστηκα να το συζητάω ρε γαμώτο, κουράστηκα.

Ιδου λοιπόν, ένα video ντοκουμέντο το οποίο εκφράζει και αντικατοπτρίζει το κοινωνικοπολιτικό status της έκρυθμης περιόδου που διανύουμε με την γειτονική μας χώρα.